KÜÇÜK ELLER, BÜYÜK SORUMLULUK
M. Nuri Alpaslan
Bugün okullarda yaşanan acı olaylar, çocukların birbirine karşı sergilediği sert ve yıkıcı davranışlar, üzerinde durulması gereken derin bir gerçeği gözler önüne seriyor. Bu mesele, tek bir sebep ya da tek bir an ile açıklanabilecek bir durum değildir. Aksine, çocuğun içinde büyüdüğü çevrenin, gördüklerinin, duyduklarının ve yaşadıklarının bir yansımasıdır.
Günümüz çocukları, şiddeti sadece duyan değil, aynı zamanda sürekli izleyen bir dünyada büyümektedir. Ekranlarda yer alan ağır sahneler, silahlar, cansız bedenler ve insan onurunu zedeleyen görüntüler, zamanla sıradanlaşmakta; zihinde olması gerekenden farklı bir yer edinmektedir. Bunun yanında dijital oyunlar, gerçek ile hayal arasındaki sınırı belirsizleştirerek, şiddeti kolay ve sonuçsuz bir eylem gibi gösterebilmektedir. Bu durum, özellikle gelişim çağındaki çocuklar için, hayatın gerçekliği ile kurulan bağı zayıflatabilmektedir.
Aile ortamı ise çocuğun ilk ve en güçlü öğretmenidir. Ev içinde kurulan iletişim, kullanılan dil, yaşanan tartışmalar ve sergilenen davranışlar, çocuğun karakterini doğrudan şekillendirir. Çocuk, kendisine anlatılandan çok, gördüğünü öğrenir ve içselleştirir. Bu nedenle huzur, saygı ve anlayışın hakim olduğu bir ortam, çocuğun dünyasında denge kuran en önemli unsurdur.
Çocukluk dönemi, merhametin, empati duygusunun ve doğru ile yanlışın temellerinin atıldığı bir dönemdir. Bu temeller sağlam atılmadığında, çocuk karşısındakini bir insan olarak görmek yerine, bir engel olarak algılayabilir. Oysa bir çocuğa kazandırılacak en önemli değer, karşısındaki canın da kendisi kadar kıymetli olduğunu hissedebilmesidir.
Unutulmamalıdır ki çocuklar, doğaları gereği saf ve öğrenmeye açıktır. Onlara sunulan dünya ne ise, zamanla ona dönüşürler. Bu nedenle meseleye sadece yaşanan olaylar üzerinden değil, bu olaylara zemin hazırlayan genel tablo üzerinden bakmak gerekir.
Toplum olarak yapılması gereken; çocukların kalbine korku değil merhamet, öfke değil anlayış yerleştirmektir. Şiddetin değil, insanlığın kıymet gördüğü bir anlayışın güçlenmesi, geleceğin daha sağlıklı kurulmasının en temel şartıdır.
Küçük ellerin taşıması gereken şey; öfke değil, umut olmalıdır. Çünkü o eller, yarının dünyasını inşa edecektir.
