Kızıltepe’de sessiz çığlık: Artan intihar vakalarına seyirci kalınamaz!
Son günlerde Kızıltepe’mizde yüreğimizi sızlatan haberler peş peşe geliyor. Evli kadınlar, evli erkekler, umutla geleceğe bakan gençler… Her biri biricik, her biri ayrı bir dünya. Fakat maalesef bu güzel ilçemizden ardı ardına intihar haberleri almaya başladık. Artık her yeni gün, bir acı habere uyanmak sıradanlaşmaya başladı. Oysa insan hayatı sıradanlaştırılamaz!
Bu tablo, yalnızca bir bireyin kararı değil; toplumsal bir çığlığın, görülmeyen bir yaranın, duyulmayan bir yardım çağrısının dışavurumudur. Kimse durduk yere hayatına son vermez. Bu insanlar ne yaşıyordu, neyle boğuşuyordu, neden kimse fark etmedi?
Bugün acilen bu soruları kendimize sormak ve samimiyetle cevaplamak zorundayız. Çünkü bu bir “bireysel sorun” değil; toplumsal bir felakettir. Aile yapısındaki çözülme, geçim sıkıntısı, psikolojik destek eksikliği, umutsuzluk ve yalnızlık, bu intiharların görünmeyen sebepleri arasında.
Devletimize, yerel yöneticilere ve sivil toplum kuruluşlarına buradan çağrıda bulunuyorum:
Acilen psikolojik destek merkezleri kurulmalı.
Her mahallede erişilebilir rehabilitasyon ve danışma noktaları oluşturulmalı.
Sosyal hizmet uzmanları, psikologlar ve din görevlileriyle ortak çalışmalar yapılmalı.
Kızıltepe’ye özel sosyolojik bir rapor hazırlanmalı ve bu veriler doğrultusunda kriz masası oluşturulmalı.
Gençlere umut, kadınlara destek, ailelere nefes olacak projeler hayata geçirilmelidir.
Okullarda, camilerde, gençlik merkezlerinde konferanslar düzenlenmeli; hayatı ve dayanışmayı teşvik eden farkındalık çalışmaları yapılmalıdır. “Sadece dua edelim” demek yetmez; dua ile birlikte icraat da gerekir.
Unutmayalım: Bir kişinin bile kurtulması, bir neslin kurtulması demektir.
Artık susmayalım. İntihar eden her can, bizden bir parçayı götürüyor. Sessiz kalırsak, bir gün bu karanlık hepimizi yutabilir. Ama ses olursak, umut olabiliriz.
Haydi Kızıltepe! Sessizliği yırtalım, karanlığa bir mum yakalım. Hayatı hep birlikte yeniden inşa edelim…
Sedat Aydemir.
