Görünmenin Çağında Kaybolan İnsan
Mehmet Nuri Alpaslan
Bir zamanlar insan, içinin derinliğiyle tanınırdı; şimdi dışının parlaklığıyla hatırlanıyor. Eskiden “nasıl biri olduğu” merak edilirdi, bugün “nasıl göründüğü” konuşuluyor.
Zaman yalnızca akmadı; insanın ölçüsünü de değiştirdi. Hakikat geri çekildi, suret öne çıktı. İnsan kendini inşa etmekten vazgeçmedi belki ama artık daha çok kendini sergilemeyi öğrendi. Vicdan ise eski bir hatıra gibi… Varlığı biliniyor, yokluğu hissedilmiyor.
Bu çağın insanı kalbini büyütmek yerine görünürlüğünü artırıyor. Duygularını derinleştirmek yerine etkisini genişletmeye çalışıyor.
Güven, en hassas yerinden kırıldı. Çünkü samimiyet yerini hesaba bıraktı. Artık insanlar birbirine ne hissettirdiğini değil, ne kazandırdığını tartıyor. Sevgi bile çoğu zaman şartlı bir yakınlığa dönüştü. “Benimle kalırsa…” diye başlayan cümleler, kalbin değil çıkarın dilini konuşuyor.
Bu yüzden kimse kimseyi olduğu gibi sevmiyor. Herkes, karşısındakinde kendine ait bir eksikliği tamamlama arayışında. Bulamayınca gidiyor. Gidişler çoğu zaman yetersizlikten değil, beklentilerin yön değiştirmesinden doğuyor.
Bir zamanlar insanın kimliği karakteriydi. Şimdi ise sayılarla ifade ediliyor: kaç kişi izliyor, kaç kişi onaylıyor, ne kadar görünür…
İnsan, anlatılmayı değil görünmeyi seçti.
Sessizlik bile anlam değiştirdi. Bir zamanlar derinliğin diliydi; şimdi çoğu zaman mesafenin ve ilgisizliğin aracı. Sözün değeri azalırken, suskunluğun asaleti de yıprandı.
“Düzgün insan kalmadı” deniyor. Oysa mesele yokluk değil, cesaret. Çünkü doğru olmak artık kolay değil; doğru kalmak ise bedel istiyor. Bu çağda dürüstlük, insanı korumaz; açığa çıkarır.
Sadakat… Bir zamanlar ağır ve sarsılmaz bir kavramdı. Şimdi ise kolay vazgeçilen bir alışkanlık gibi. Derinlik azaldı; yoğunluk arttı. Gerçeklik inceldi; kalabalık çoğaldı. İnsanlar “az ama sahici” olana değil, “çok ama yüzeysel” olana yöneliyor.
Yine de her şey tükenmiş değil.
Bu kalabalığın içinde hâlâ kalbiyle yaşayan insanlar var. Onlar gürültü yapmaz. Kendini anlatmak için çabalamaz. Gösterişten uzaktırlar ama dokundukları yerde iz bırakırlar. Sessizdirler; fakat anlamlıdırlar.
Onlar azdır. Ama gerçektir.
Ve bir gün böyle birine rastlarsanız, onu kaybetmemek için değil; kıymetini bildiğiniz için yanında kalın. Çünkü bazı insanlar sahip olunacak bir şey değil, korunacak bir değerdir.
İyi insanlar kaybolmadı.
Sadece görünür olmaktan vazgeçti.
