`“İNSAN DIŞINDAKİ HER ŞEYLE MEŞGUL OLMAK“`
Bir tercih değil, bir karakter meselesi
Günümüz insanının en büyük sorunu, meşguliyetsizlik değil; yanlış şeylerle meşgul olmasıdır. Zihinler dolu, ama içerik boş. Günler yoğun, ama anlam yoksun. Oysa mesele ne kadar meşgul olduğumuz değil, neyle meşgul olduğumuzdur.
Doğa, insanı sakinleştirir. İş, insana sorumluluk kazandırır. Ders ve kitap, zihni inşa eder. Sanat ve müzik ise ruhu terbiye eder. Bunların her biri, insanı kendi içine yaklaştıran, onu büyüten ve derinleştiren alanlardır. Bu alanlarla meşgul olan insan, hem kendine hem de topluma fayda üretir.
Fakat bir de başka bir meşguliyet türü vardır ki; görünmez ama yıkıcıdır. İnsanla gereksiz meşgul olmak… Kim ne dedi, kim ne yaptı, kim nereye geldi… Bitmeyen kıyaslar, anlamsız rekabetler, dedikodular ve küçük hesaplar… İşte insanı asıl yoran budur. Zihni kirleten, kalbi daraltan ve insanı kendi hakikatinden uzaklaştıran bu meşguliyet biçimi, modern zamanların en sessiz çöküşüdür.
Oysa insan dışındaki her şey, insana bir şey öğretir. Toprak sabrı, su akışı, kitap düşünmeyi, sanat inceliği öğretir. Ama insanla gereksiz meşguliyet çoğu zaman sadece tüketir. Ne bilgi katar, ne huzur verir.
Bu yüzden bir insanın kalitesini anlamak istiyorsanız, neyle meşgul olduğuna bakın. Çünkü insan, meşgul olduğu şeyin ortalamasıdır.
Kendini inşa etmek isteyen insan; yönünü doğaya, bilgiye, üretime ve sanata çevirir. Başkalarıyla oyalanan ise zamanla kendini kaybeder.
Son söz şudur:
İnsan dışındaki her şeyle meşgul olmak, aslında insanın kendini bulma yoludur.
M. Nuri ALPASLAN
