İNANÇ VE İRADE: UNUTUŞUN EŞİĞİNDE KULLUK
Mehmet Nuri Aipaslan
İnsan, çoğu zaman kendi sesini hakikatin sesi sanıyor. Günlük hayatın gürültüsü içinde, söylediği sözlerin ağırlığını tartmadan konuşuyor. Dil, kalbin tercümanı iken; bazen kalbin önüne geçiyor. “Yağmur yağmazsa”, “Kuraklık gelir”, “Barajlar boşalır” derken, sözlerimiz farkında olmadan endişeyi değil; hüküm vermeyi andırıyor.
Oysa biz hüküm veren değil, hükme teslim olan kullarız.
Ne zaman unuttuk tabiatımızı?
Ne zaman hayatı, kendi aklımızla kurduğumuz bir düzen sanmaya başladık?
Ne zaman, gecenin karanlığını ve gündüzün aydınlığını, bir ilahî nizamın sessiz mucizesi olarak değil de sıradan bir döngü olarak görür olduk?
İnsan unutur. Çünkü insan eksiktir.
Ama kulluk, hatırlamakla başlar.
Geceyi gündüze, gündüzü geceye katan;
Denizi sınırında tutan, dağları yeryüzüne emanet eden;
Toprağın bağrına tohumu, tohumun kalbine umudu yerleştiren
Âlemlerin Rabbi’dir.
Rahmet O’ndandır, bereket O’ndan…
Ve O’nun rahmeti, insanın zanlarıyla sınırlı değildir.
Son günlerde yağan kar, inen yağmur ve temizlenen hava; sadece mevsimin gereği değildir. Bu, unutana bir hatırlatma; şüphe edene bir ders; ümidini yitirmeye yüz tutana sessiz bir davettir. Yaklaşık yirmi gündür süren bu bereket, gökten düşen bir rahmetten öte, kalplere indirilen bir uyarı gibidir.
Sanki tabiat konuşmuştur bu kez…
Sanki rüzgâr, insana haddini hatırlatmıştır.
İrade bize verilmiştir; ama irade, her şeyi kuşatan bir kudret değildir. O, sadece emanet edilen bir tercihtir. Kul çalışır, çabalar, tedbir alır; fakat sonucu sahiplenmez. Sonucu sahiplenmek, kulluğun edebine yakışmaz.
Belki de asıl kuraklık, toprağın değil; kalbin susuzluğudur.
Belki de asıl bereket, barajlarda değil; teslimiyettedir.
İnanç, sadece inanmak değildir; haddini bilmektir.
İrade, sadece istemek değildir; teslim olmayı öğrenmektir.
Ve kul, ne zaman Rabbini merkeze alırsa; söz yerine dua, korku yerine umut, zan yerine tevekkül yerleşir kalbine.
