ÇÖPÇÜLER DE İNSANDIRLAR
M. Nuri Alpaslan
Sabahın en sessiz, en soğuk saatlerinde… Gün henüz ışımamış, şehir daha uykusundan uyanmamışken birileri uyanıktır.
Onlar, sokak lambalarının solgun ışığı altında, ellerinde süpürgeleriyle, çöp arabalarının yanında sessizce şehri dolaşan insanlardır.
Bizim uyuduğumuz saatlerde, şehrin nefesini tazeleyen, sabahın temizliğini hazırlayanlardır onlar.
Evleri vardır, eşleri, çocukları vardır. Evlerinde kaynayan çorbaları, sabahları uğurlayan sevdikleri, akşam dönmesini bekleyen aileleri vardır.
Biz nasıl sabah işe giderken evimizden çıkıyor, tarlaya, dükkâna, büroya, okula gidiyorsak; onlar da aynı sabah, aynı gayeyle evlerinden çıkarlar: Ekmeklerini kazanmak için.
Ama çoğu zaman farkına bile varmayız. Sokaklar tertemiz olduğunda, çöp konteynerleri düzenli boşaltıldığında, parklar pırıl pırıl olduğunda, bunun ardındaki alın terini görmezden geliriz.
Oysa bir çöpçü, şehrin görünmeyen kahramanıdır. Onlar olmasa, medeniyet dediğimiz şey birkaç gün içinde kokar, yaşanmaz hale gelir.
Hiçbiri bizim emrimizde değildir. Onlar da bizim gibi bu şehrin birer emekçisidir. “Benim attığım çöpü o toplasın, onun işi bu” diyemeyiz.
Çevremizi kirletip, “nasıl olsa biri temizler” düşüncesine sığınmak, ne vicdana ne vatandaşlığa sığar.
Belediyeler birer kamu kurumudur; temizlik işçileri ise kamu görevlileridir.
Sokaklar, parklar, kaldırımlar, çöp konteynerleri hepimizin ortak malıdır: kamu malı.
Kamu malını korumak da sadece kurumların değil, bu şehirde yaşayan her bir insanın görevidir.
Bu yüzden; çöpü yere atmamak, parkta oturup kalktıktan sonra alanı temiz bırakmak, evsel atıkları zamanında ve uygun şekilde konteynerlere koymak…
Bunların her biri, bu kente duyulan saygının göstergesidir.
Emeklerine saygı göstererek şehrimizin temiz görünümüne sahip çıkmak, bu şehirde yaşayan herkesin görevidir.
Çünkü şehir sadece binalardan, yollardan, parklardan ibaret değildir.
Şehir, o sokaklarda alın teriyle çalışan insanlarla anlam kazanır.
Bir çöpçünün emeğine saygı duymak, aslında kendi yaşadığın yere, kendi insanına ve kendi yaşamına saygı duymaktır.
Bir selam, bir teşekkür, bir gülümseme… Basit görünür ama çok şey anlatır.
Unutmayalım: Çöpçüler de insandır.
Ve biz, onların emeğiyle daha temiz, daha yaşanabilir bir şehirde nefes alıyoruz.
