İNSANIN VATANI NERESİDİR?

İnsan, korkmadan yaşayabildiği, sevgiyle karşılandığı ve vicdanla yaşatıldığı yerdedir.

İnsanın vatanı neresidir?

Doğduğu topraklar mı? Nüfus cüzdanında yazan şehir mi? Konuştuğu dil, mensubu olduğu kültür ya da bayrağı altında yaşadığı ülke mi?

Elbette bunların her biri insanın kimliğinde, hafızasında ve aidiyet duygusunda önemli bir yere sahiptir. Ancak insanın vatanını yalnızca coğrafi sınırlarla tarif etmek, bu kavramın taşıdığı derin anlamı eksik bırakır.

Çünkü insanın gerçek vatanı, korkmadan nefes alabildiği, düşüncelerini özgürce ifade edebildiği, kimliğinden dolayı ötekileştirilmediği, inancından, dilinden, renginden veya kökeninden dolayı dışlanmadığı yerdir.

İnsanın vatanı, kendisini güvende hissettiği yerdir.

Bir çocuğun sokakta korkmadan oynayabildiği, bir annenin evladının geleceği için endişeyle yaşamadığı, bir gencin hayallerini kurarken umutsuzluğa mahkûm edilmediği, bir yaşlının kapısını çalacak bir dost bulabildiği yerdir vatan.

Vatan, sadece sınırları korumak değildir, O sınırların içerisinde yaşayan insanın onurunu, hakkını, hukukunu ve yaşamını koruyabilmektir.

Bir ülkede yollar, köprüler, binalar, fabrikalar yapılabilir. Ekonomi büyüyebilir, şehirler gelişebilir, teknoloji ilerleyebilir.

Fakat bütün bunların yanında adalet zayıflıyor, merhamet azalıyor, insanlar birbirine güvenemiyor, çocuklar geleceğe korkuyla bakıyorsa orada kalkınmanın en önemli boyutu eksik kalmış demektir.

Çünkü medeniyetin ölçüsü yalnızca yükselen binalar değil, insanın ne kadar değer gördüğüdür.

Bugün en çok düşünmemiz gereken konulardan biri de çocuklarımıza ve gençlerimize nasıl bir gelecek bırakacağımızdır.

Onlara yalnızca meslek sahibi olmayı, para kazanmayı, makam edinmeyi, başarılı olmayı öğretmek yeterli değildir. Öncelikle insan olmayı öğretmeliyiz.

Bir başkasının acısını hissedebilmeyi, farklılıklara saygı göstermeyi, güçsüzün yanında durmayı, haksızlık karşısında susmamayı, emeğe değer vermeyi, kul hakkından sakınmayı ve vicdanlı yaşamayı öğretmeliyiz.

Çocuklarımıza düşmanlık değil kardeşlik, öfke değil anlayış, kibir değil tevazu, ayrımcılık değil eşitlik, nefret değil sevgi miras bırakmalıyız.

Çünkü eğitim yalnızca bilgi yüklemek değildir. Eğitim, insanın karakterini, vicdanını ve başkasının hayatına karşı sorumluluk duygusunu geliştirmektir.

Bir çocuğa matematik öğretmek kadar adaleti, tarih öğretmek kadar barışı, bilim öğretmek kadar merhameti de öğretmeliyiz.

Gençlerimize şunu anlatmalıyız: Bir insanın değeri konuştuğu dille, taşıdığı soyadıyla, sahip olduğu servetle, inancıyla veya kimliğiyle ölçülmez. İnsan, her şeyden önce insandır.

Unutmamalıyız ki hiçbir çocuk dünyaya düşman olarak gelmez. Çocuklar ayrımcılığı, nefreti, önyargıyı ve düşmanlığı çoğu zaman büyüklerinden öğrenir. Öyleyse gelecek kuşaklara bırakacağımız en büyük miras, birbirini anlamayı öğrenmiş bir toplum olmalıdır.

Bizler de artık birbirimizi hangi kimlikten olduğumuzla değil, nasıl bir insan olduğumuzla değerlendirmeliyiz.

Bir sofrada farklı diller konuşulabilir, farklı inançlar yaşanabilir, farklı kültürler bir arada bulunabilir. Fakat aynı sofrada ekmeği bölüşebiliyor, birbirimizin acısına ortak olabiliyor ve birbirimizin hakkına saygı gösterebiliyorsak işte orada gerçek bir kardeşlik vardır.

Mezopotamya’nın kadim toprakları bize bunun ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Yüzyıllardır farklı kültürlerin, dillerin ve inançların izlerini taşıyan bu coğrafyanın en büyük zenginliği, insanın insana dokunabilme ihtimalidir.

Artık çocuklarımıza daha güzel binalar bırakmanın yanında daha güzel bir insanlık bırakmayı da düşünmeliyiz. Onlara kavga edecekleri sebepler değil, birlikte yaşayacakları değerler bırakmalıyız.

Çünkü bir gün herkes bu dünyadan göçüp gidecek. Geride ne kadar servet bıraktığımızdan çok, kaç insanın hayatına dokunduğumuz, kaç çocuğun yüzünü güldürdüğümüz, kaç mazlumun yanında durduğumuz ve insanlığa ne kattığımız hatırlanacak.

Vatan, yalnızca doğduğumuz yer değildir; insanlığın yaşatıldığı yerdir.

Adaletin olduğu, sevginin büyüdüğü, vicdanın susturulmadığı, merhametin eksilmediği, insanların korkmadan yaşayabildiği her yer insanın vatanıdır.

Çünkü insanın en büyük ihtiyacı bir toprak parçasına sahip olmak değil, O topraklarda insan onuruyla yaşayabilmektir.

Biz çocuklarımıza önce insan olmayı öğretelim. Çünkü insanlığını kaybeden bir nesil, dünyanın bütün zenginliklerine sahip olsa da geleceğini kaybetmiş demektir.