SÜKÛNETİN ARDINDAKİ HAKİKAT
M.Nuri Alpaslan
İnsan hayatında öyle dönemler yaşar ki üzerinden yıllar geçse bile o günlerin bıraktığı izleri silemez. Kimi zaman hiç beklemediği olaylarla karşılaşır, kimi zaman güvendiği insanlardan gördüğü davranışlarla derinden sarsılır. Haksızlıklar, hayal kırıklıkları, kayıplar ve kimseye anlatamadığı sıkıntılarla mücadele etmek zorunda kalır. Öyle zamanlar olur ki yaşadıklarını anlatacak birini bulamadığı gibi, anlatsa da anlaşılmayacağını düşünür. İçinde olup bitenleri kendine saklayarak hayatına devam eder.
İnsanın en zor günleri, çoğu zaman çevresindekilerin farkında bile olmadığı günlerdir. Herkes onu günlük hayatın içinde görür; işine gider, insanlarla konuşur, sorumluluklarını yerine getirir. Oysa insanın dışarıdan görünen hâliyle içinde yaşadıkları her zaman aynı değildir. Bazen bir insanın bütün gün gösterdiği sabrın, akşam yalnız kaldığında nasıl bir yorgunluğa dönüştüğünü kimse bilmez.
Zaman geçer, şartlar değişir, insanı üzen meselelerin bir kısmı çözülür, bir kısmı da önemini kaybeder. Hayat yeniden kendi düzenine kavuşur. Ancak bütün bu yaşananlardan sonra insanın eskisi gibi olması pek mümkün değildir. Bir zamanlar üzerinde uzun uzun düşündüğü olaylara artık aynı önemi vermez. Her söylenene cevap verme, herkese kendisini anlatma, her yanlış anlaşılmayı düzeltme ihtiyacı hissetmez. Bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmeyi, bazı insanlarla arasına mesafe koymayı öğrenir.
İşte bu değişim, çoğu zaman insanın çevresi tarafından yanlış anlaşılır. Eskisi kadar konuşmadığı için içine kapandığı, bazı ortamlardan uzak durduğu için insanları önemsemediği düşünülür. Hatta değiştiği, soğuduğu, eski samimiyetini kaybettiği söylenir. Oysa insanın yaşadıklarından sonra daha sakin ve mesafeli olması, mutlaka insanlardan soğuduğu anlamına gelmez. Bazen yalnızca aynı şeyleri yeniden yaşamak istemez. Kendisini yoran tartışmalara girmekten, sonuç vermeyeceğini bildiği açıklamalar yapmaktan ve gereksiz kırgınlıklarla uğraşmaktan kaçınır.
Hayatın insana öğrettiği bazı gerçekler vardır ki bunları başkalarından dinleyerek öğrenmek mümkün değildir. İnsan, kimin ne kadar samimi olduğunu, dostluğun ve vefanın ne anlama geldiğini çoğu zaman zor günlerinde daha iyi anlar. İyi zamanlarda yanında bulunan herkesin sıkıntılı günlerde aynı yakınlığı göstermediğini görür. Beklediği desteği bulamadığı zamanlar da olur, hiç ummadığı insanlardan iyilik gördüğü zamanlar da… Bütün bunlar insanın hem insanlara hem de hayata ilişkin düşüncelerini değiştirir.
Bir süre sonra insan, her şeyi kendisine dert edinmemesi gerektiğini fark eder. Başkalarının ne düşündüğü, ne söylediği veya kendisini nasıl değerlendirdiği eskisi kadar önemli gelmez. Herkesin sevgisini kazanamayacağını, her iyiliğinin karşılık bulmayacağını, her doğru davranışının takdir edilmeyeceğini kabul eder. Bu kabulleniş, hayata karşı ilgisizlik değil, insanın kendisini gereksiz yere yıpratmaktan vazgeçmesidir.
Belki de bütün bu yaşananların ardından insanın en çok aradığı şey huzurdur. Büyük beklentilerden, gereksiz kalabalıklardan ve bitmek bilmeyen hesaplaşmalardan uzak, kendi hâlinde bir hayat… İçten bir dostluk, samimi bir sohbet, güven duyabileceği birkaç insan artık onun için çok daha değerlidir. Çünkü zamanla anlar ki insanın hayatında önemli olan, çevresinde ne kadar çok kişinin bulunduğu değil, o insanların varlığının kendisine ne hissettirdiğidir.
Elbette bütün bunlar yaşananların unutulduğu anlamına gelmez. İnsan bazı olayları unutmaz, yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir. Bazı kırgınlıklar hafifler ama hafızadan silinmez. Bazı insanlar affedilir fakat eskisi kadar yakın olunmaz. Bazı meseleler kapanır ama bıraktıkları izler insanın sonraki kararlarında kendisini hissettirir. Hayat devam ederken geçmiş de insana kendisini zaman zaman hatırlatır.
Aslında insanın yaşadığı ağır dönemlerden sonraki durgunluğunda biraz yorgunluk, biraz kırgınlık, biraz da hayatı daha iyi tanımış olmanın verdiği bir olgunluk vardır. Artık her şeye eskisi kadar heyecanlanmaz, her olumsuzluk karşısında aynı ölçüde üzülmez. İnsanları değiştirmeye çalışmak yerine onları tanıdığı kadarıyla kabul eder. Kendi huzurunu korumanın, her tartışmayı kazanmaktan daha değerli olduğunu bilir.
Bu nedenle bir insanın sessizliğine, sakinliğine veya eskisinden farklı davranmasına bakarak hemen bir hükme varmamak gerekir. Onun hangi dönemlerden geçtiğini, nelerle mücadele ettiğini, hangi hayal kırıklıklarını yaşadığını bilmeden değişiminin sebebini anlamak kolay değildir.
Çünkü insan bazen yaşadığı sıkıntılar sona erdiğinde bile eski hâline dönemez. Hayatı yeniden düzene girmiştir ama hayata bakışı değişmiştir. Dışarıdan görülen o durgunluğun ardında da çoğu zaman kimsenin bilmediği bir geçmiş vardır.
