BİR TOPLUMUN EN BÜYÜK SERVETİ, YETİŞTİRDİĞİ İNSANDIR!
Halim Karaalp
Bir toplumun en büyük serveti, kasasındaki para değil; yetiştirdiği insan, koruduğu adalet ve gelecek nesillere bıraktığı güzel mirastır.
Çünkü zenginlik yalnızca parayla, kalkınma yalnızca binalarla, başarı yalnızca makamlarla ölçülmez. Bir ülkenin, bir şehrin, bir toplumun gerçek değeri; insanına nasıl davrandığıyla, çocuklarına nasıl bir gelecek hazırladığıyla ve sahip olduğu vicdani değerleri ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür.
Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Daha fazla bina mı inşa ediyoruz, yoksa daha iyi insanlar mı yetiştiriyoruz? Daha fazla servet mi biriktiriyoruz, yoksa gelecek kuşaklara güven, adalet ve huzur mu bırakıyoruz?
Bir toplumda okullar yükseliyor ama eğitim ve ahlak geriliyorsa, yollar genişliyor ama insanların birbirine tahammülü daralıyorsa, ekonomik büyüme yaşanıyor ama adalet duygusu zayıflıyorsa orada gerçek kalkınmadan söz etmek mümkün değildir.
Çünkü insanı ihmal eden hiçbir kalkınma, insanlığa gerçek anlamda hizmet edemez.
Adalet, bir toplumun temel direğidir.
Adaletin olmadığı yerde güven zedelenir, güvenin olmadığı yerde dayanışma kaybolur. İnsanlar birbirine, kurumlara ve geleceğe inancını yitirir. Oysa adalet; makamına, servetine, kimliğine, diline, inancına ve sosyal konumuna bakmadan herkesin hakkını teslim etmektir.
Eğitim ise geleceğin temelidir. Çocuklarımıza yalnızca meslek sahibi olmayı değil, insan olmayı da öğretmeliyiz. Başkasının hakkına saygı duymayı, emeği küçümsememeyi, dürüstlüğü, merhameti, paylaşmayı ve farklılıklarla bir arada yaşayabilmeyi öğretmeliyiz.
Çünkü diplomalı olmak başka, eğitimli ve erdemli olmak başkadır. Bilgi insanı güçlü kılar; vicdan ise o gücü doğru kullanmasını sağlar.
Bir de üretim meselesi var.
Toprağını koruyamayan, çiftçisinin emeğine sahip çıkamayan, işçisinin hakkını gözetmeyen, gençlerine umut ve çalışma imkânı sunamayan toplumların geleceği sağlam olamaz.
Bizim Mezopotamya gibi tarihî, kültürel ve tarımsal zenginliği olan bir coğrafyada çok daha büyük sorumluluklarımız var. Bu topraklar yalnızca geçmiş medeniyetlerin izlerini değil; alın terini, üretimi, kardeşliği ve birlikte yaşama kültürünü de taşıyor.
Mardin’den Kızıltepe’ye, Diyarbakır’dan Şanlıurfa’ya, Batman’dan Şırnak’a kadar bu coğrafyanın en büyük ihtiyacı; insanına yatırım yapan, gençlerini koruyan, kadınlarını güçlendiren, çiftçisini destekleyen, emekçisine değer veren ve toplumsal dayanışmayı büyüten bir anlayıştır.
Sivil toplum kuruluşları da bu sorumluluğun önemli bir parçasıdır. Dernekler, vakıflar ve toplumsal oluşumlar yalnızca isimlerden, tabelalardan ve makamlardan ibaret olmamalıdır. Gerçek anlamda toplumun yarasına dokunmalı, ihtiyaç sahibinin yanında durmalı, ayrıştırmak yerine birleştirmeli, kişisel çıkarları değil ortak iyiliği esas almalıdır.
Unutmamalıyız ki bir çocuğun eğitimine katkı sunmak, bir gencin önünü açmak, bir ihtiyaç sahibinin elinden tutmak, bir çiftçinin emeğini korumak bazen milyonlarca liralık yatırımdan çok daha kalıcı bir değer oluşturur.
Bizler bugün nasıl bir toplumda yaşamak istiyorsak, yarının çocuklarına da öyle bir toplum bırakmak zorundayız.
Daha fazla hırsın değil, daha fazla vicdanın; daha fazla gösterişin değil, daha fazla alçakgönüllülüğün; daha fazla ayrışmanın değil, daha fazla kardeşliğin hâkim olduğu bir gelecek inşa etmeliyiz.
Çünkü makamlar geçicidir, servet el değiştirebilir, binalar eskir, unvanlar unutulur. Fakat yetiştirdiğiniz iyi bir insanın, savunduğunuz adaletin ve dokunduğunuz bir hayatın bıraktığı iz kolay kolay silinmez
Bir gün hepimiz sahip olduğumuz makamları, servetleri ve unvanları geride bırakacağız. Geriye ne kadar para biriktirdiğimiz değil, kaç insanın hayatına iyilik kattığımız, hangi haksızlığa karşı durduğumuz ve bizden sonra gelenlere nasıl bir dünya bıraktığımız kalacak.
Benim inancım ve hayat tecrübem şudur:
Bir toplumun gerçek zenginliği, zenginlerinin servetiyle değil; yoksulunun umudu, çocuğunun eğitimi, emekçisinin hakkı, adaletinin gücü ve insanının vicdanıyla ölçülür.
Çünkü gelecek nesillere bırakabileceğimiz en büyük miras, dolu kasalar değil; başı dik, vicdanı temiz, adalet duygusu güçlü ve insanlığı her şeyin üzerinde tutan nesillerdir.
Önce insan olmalıyız. Çünkü insanı yüceltemeyen hiçbir zenginlik, bir toplumu gerçekten zenginleştiremez.

